روششناسی فراترکیب و کاربرد آن در سیاستگذاری عمومی
یحیی کمالی
فصلنامه علمی پژوهشی سیاست دوره 47، شماره 3
https://jpq.ut.ac.ir/article_62861.html
هدف پژوهش در حوزۀ سیاستگذاری، ارائۀ توصیههای علمی و عملیاتی به سیاستگذاران است. پژوهش سیاستی در پی بررسی عوامل مؤثر بر سیاستها و تأثیر سیاستها بر جامعه است و در این زمینه از روشهای مختلفی بهره میگیرد. پیچیدگی محیط سیاستگذاری عمومی و ابعاد مختلف مسائل سیاستی ایجاب میکند که تحلیلگران سیاست، به رویکردهای روششناسی مناسب مجهز باشند. در این میان روش فراترکیب، عصارۀ پژوهشهای انجامگرفته در یک موضوع خاص را به شیوۀ نظاممند و علمی فرا روی سیاستگذاران قرار میدهد، نقش مهمی در روشن کردن ابعاد مختلف پدیدههای سیاستی پیچیده دارد و یادگیری سیاستی و مطلع شدن مقامات را تسهیل میکند. در مقالۀ پیش رو با درک ضرورت توسعۀ روششناسی ترکیب پژوهشها در حوزۀ سیاستگذاری به تبیین روش فراترکیب، مراحل و مزایای آن پرداخته شده و نمونههایی از کاربرد این روش در سیاستگذاری عمومی بیان شده است.
واژه های کلیدی: پژوهش، سیاستگذاری، روش، علوم سیاسی، فراترکیب.
سیاستگذاری عمومی دانشی میان رشته ای است که آموزه های رشته هایی مانند سیاست، اقتصاد و مدیریت را به کار می گیرد تا فرایند رسیدگی به مسائل و مشکلات عمومی از طریق تدوین، اجرا و ارزیابی سیاست های عمومی را تحلیل نماید. سیاستگذاری عمومی بر مسائلی مانند امنیت، جرم، آموزش، سلامت، رفاه، توسعه، محیط زیست و سیاست خارجی متمرکز است.